Heksenvervolging

In het boek ‘Zorg en de staat’ zegt A. de Swaan dat hekserij waarschijnlijk evenveel mensenlevens gered als gekost heeft.  Als men dacht met een heks te maken te hebben gaf men al snel een aalmoes uit vrees voor vervloekingen of magische spreuken.

Toch vroeg ik mij af hoeveel  heksen er in België veroordeeld werden . Uit een onderzoek van Erik Aerts en Dries Vanysacker , twee  Leuvense professoren, blijkt dat er een groot verschil is van streek tot streek. Zij onderzochten het aantal veroordelingen  in de Zuidelijke Nederlanden. Tussen  1450 en 1685 werden er vierduizend heksen verbrand, waarvan 2000 in Luxemburg. In Vlaanderen was er in de Westhoek en Tienen een haard van heksenverbrandingen. Waarom wat dit zo verschillend van streek tot streek. In steden bleek er meer verdraagzaamheid dan bij de lokale besturen van het platte land.

De overgrote meerderheid van de vervolgde heksen waren vrouwen, 88procent.  De inquisiteurs maakten gebruik van verschillende marteltuigen om de beklaagden tot een bekentenis te doen overgaan. De alom gekende waterproef is eigenlijk afkomstig van de codex van de Babylonische koning Hammurabi (1792-1720VC). De rechterduim werd aan de linker grote teen en de linkerduim aan de rechter grote teen verbonden. Zo werd men het water in gegooid. Als men bleef drijven was men heks. Een andere methode was het wegen, in het Nederlandse stadje Oude Water kan je zo een erkende weegschaal terugvinden.  Iedereen die hier gewogen werd  over de jaren heen bleek geen heks te zijn, men berekende dit via de lengtecentimeters en het gewicht.  Na de weging kreeg men een certificaat van Weginghe. Dit alles was natuurlijk niet voor niets. Het is nog altijd een interessante plek om te bezoeken. Je kan je nog steeds laten wegen waarna je ook een attest krijgt. Echt een aanrader.

Als je terug blikt doorheen de geschiedenis merk je dat heksen overal aanwezig zijn, de Grieken, de Romeinen , bij de Kelten,… Nu nog steeds beschikt het Vaticaan over een cel Duiveluitdrijvers.

Janssens, U. (2010). 30.000 Jaar mysterie: Vrouwen van godin tot slavin. Witsand uitgevers

Voorstelling

Wie je bent wordt voor een groot deel bepaald door de keuze die je maakt in je leven. Keuzes maken is niet gemakkelijk. Kiezen is altijd een beetje verliezen. Toen ik 18 jaar was en een studierichting moest kiezen was het aanbod zeer overweldigend.  Uiteindelijk koos ik voor verpleegkunde, deels uit idealistische overwegingen en anderzijds omdat het mij een boeiend beroep leek.

Na een aantal stages ontdekte ik de psychiatrie, het was een openbaring. Elke dag was anders, ik wist nooit wat mij te wachten stond.  Ook het contact met de mensen beviel mij enorm, veel praten, soms eens gaan wandelen of samen een activiteit plannen en uitvoeren.  Na drie jaar studeerde ik af als psychiatrisch verpleegkundige.  Na mijn studie besloot ik van Antwerpen naar Gent te verhuizen. Ik wou meer op mijn eigen benen staan. Nog geen maand later kwam ik mijn man tegen waarmee ik nog steeds zeer gelukkig ben. We hebben samen een prachtig dochter, Margaux. Na haar geboorte kende ze veel gezondheidsproblemen maar dat heeft ons als gezin alleen maar sterker gemaakt.

Momenteel  ben ik tewerkgesteld op een PAAZ-dienst binnen het  Gentse. Ik hou er van om in de stad te wonen en te werken. De grote diversiteit vind ik enorm boeiend , al die culturen kunnen alleen maar verrijkend zijn.  Er is niets leuker dan op een zondagmorgen over de bloemenmarkt op de Kouter te wandelen en daarna lekker te gaan brunchen of na een lange vermoeiende avondshift  Vietnamees te gaan eten. Ik ben een echt stadsmens.

Ik doe mijn werk nog steeds enorm graag maar soms wou ik dat ik meer kon doen. Het is toch een fysisch en psychisch zwaar beroep. De laatste jaren is het idee beginnen groeien om mij om te scholen tot maatschappelijk werker.  Het liefste zou ik willen werken binnen dezelfde doelgroep maar dan vanuit een andere functie. Vandaar de keuze om te studeren binnen het afstandsonderwijs.

Spijtig genoeg heb ik weinig tijd voor hobby’s maar ik probeer toch regelmatig tijd vrij te maken om te lezen. In deze periode van het jaar staat er altijd één zeer belangrijke afspraak in mijn agenda, namelijk de boekenbeurs. Ik zit ook in een boekenclub, dat is zeer gezellig. Met de nodige drankjes en koekjes bespreken we om de drie maanden een boek dat we gelezen hebben. Vrienden zijn enorm belangrijk in mijn leven. Ik probeer ondanks werk, studie en een gezin toch nog regelmatig af te spreken. Dit vergt vaak veel puzzelwerk maar het is toch steeds de moeite. We kiezen altijd een gezellig restaurantje en maken er een leuke avond van. Studeren en werken is niet zo evident maar ik heb een man die dit gelukkig goed begrijpt.

Ik kijk wel uit naar het bloggen al lijkt het boek mij niet zo gemakkelijk. Ik hoop dat we van elkaar veel kunnen bijleren